بازم نت ها رو گم کردم ):

عالی.

-- صائب تبریزی

همه چیز را تماشا می‌کنم. نام‌ها رویدادها می‌آیند و می‌روند ومن تنها تماشا می‌کنم. شاد که می‌شوم حداکثرِ بروز احساساتم لبخندی‌ست و غمگین که می‌شوم، اخمی.

حس می‌کنم هر چیز گفتنی را دیگران می‌گویند. نیازی به حرف زدن من نیست. خوب یا بد روزگار، سرعت عبور وقایع...

انگار که توی یک ترن نشسته باشم و اینها همه مناظر بیرون پنجره باشد که با سرعت ازشان رد می‌شوم. انگار که توی ترن، ساکت و خواب آلوده ام...

نمیشه ادعای خداپرستی و عشق به خدا داشت ولی یک گوش ات به خدا باشه و گوش دیگرت به غیر خدا ...