اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کیبورد هم تاب حرفاهای مرا نیاورد !

هنوز دستم روی حرف قلبت ایستاده ! !

من هنوز در خواب کهف

و تو زیر طاقچه آن پنجره

منتظر باران

همین ...

ایستاده ام انتهای عرشه

به دور شدن ساحل نگاه میکنم

سراب یعنی همین !

کلاغ ها

کجا مانده اید ؟

من بی خبرم

چه زیاد شده اند

این شیشه های شکسته ی در سطح شهر

مثل هر دلی

و تو انگار شکسته بند

میان بازار داد میزنی

آی دل

چراغانی کرده ام من تمام شهر را

اما خانه ام تاریک است !

گاهی مرگ تجویز می کنند

برای بهبودی

اسباب بازی ....

زانوانت را بغل می کنی .....