اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دوستــــت دارم

تو را که تن به شفـــــق ِ هیچ افـــقی نخواهی ســـپرد !

..امروز چنان مستم از باده ی دوشینه

تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد..

ممکن ست مگر ؟

مبتلا بودیم , اما در ابتدا !

زخم حسی نمناک

آفتابی دم ِ مرگ

شرحه شرحه اشتیاق

سوز تند التهاب .. .

می روم تا لب ِ یاد ,

قصه ی بازی یک واژه ی سرخ ,

می نویسم فریاد !

نه معنای قــُـبح را می دانیم نه گنــاه !

جهالت را اصالتِ با عدالت می خوانیم

و در این بــُحـــبــُهه ی بی معنایی ,

سیمای زندگی را آبله ی درد خورده است !