دلم گرفته از جدایی دوست
گرفته از بی وفایی دوست
گرفته از رنجهای بی عشقی
گرفته ازاین دنیای هستی
با دل شکسته کنار نمی توان رفت
هرچه دل به سوق تنهایی می رود
عاشقتر از همیشه بی تابی می کند
چگونه رنج فراقش را تحمل کنم
چگونه بر خود گویم که دیگر نیست
ای کاش دلم مانند دریا بود
تا افق های بی کران در ان تابیده می شد
دیگر دریای دلم ابی نیست
ابی تر از همیشه سیاهیست
خود را دردل این تاریکی غرق خواهم کرد
وباز از خدا می پرسم
جدایی یار چیست...