درست شد طهورا

دارم گوش میکنم مرسی

خب خداروشکر

آهنگشم قشنگه ..ممنون

من با شادی دوستام شادم ممنون که به یادمی خیلی قشنگه

ورود به دانشگاه هنرهاي زيبا فرصتي شد تا لطفي با موسيقي كلاسيك غرب بيشتر آشنا شود . از اين رو نواختن ويولن را نيز آغاز كرد و پس از مدتي توانست در ارکستر ملي موسقي ايران که زير نظر حسين دهلوي بود ، شروع به فعاليت كند .
سپس محمدرضا لطفي گروه شيدا را تاسيس كرد كه با همكاري مركز اشاعه موسيقي و راديو ، موقعيتي فراهم ميكرد تا بشود زمزمه اي نو در موسيقي ايراني احساس كرد . حضور هوشنگ ابتهاج در راديو ، براي لطفي دلگرمي خاصي بود . دوستي اين دو بزرگ ، كمك زيادي به رشد موسيقي ايراني مينمود .

غزل زيباي سايه - هوشنگ ابتهاج - را كه براي لطفي سروده شده با هم ميخوانيم :
پيش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم
زبــانی چــو بـــيان تـــو نــدارد ســـخــنم
ره مـــگردان و نـــگه دار هـــمين پردهء راز
تا من از راز سپــهرت گرهـــی باز کـــــنم
چـــه غـــريبانه تو با ياد وطـــن مـي نالی
من چه گويم که غريب است دلم دروطنم
شــعـــر مــن با مـــــدد ساز تو آوازی دارد
کــی بود باز که شوری به چمن در فکنم؟
هـــمه مــرغان هــم آواز پراکـــنده شدند
آه از ايـــــــن باد بلاخيز که زد در چـمنــم
نـی جـــدا زان لب و دندان چه نوايی دارد
من زبی هم نفسی ناله به دل می شکنم
بی تــو آری غـــزل ســــــايه ندارد لطفی
باز راهی بزن ای دوســــت که آهی بزنم

گلپري چرا سه تار قرمز؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ساده
بی فریب
آنکه باید
آنچه شاید
نفسی که خواهد
پیرمرد جوانی بیش نیست
جوانی پیر
عارف
عاشق و بیش
لطفی
...
وقتي خبر برگشتن استاد رو شنيدم خيلي ذوق زده شدم . ميگفتم : كاش مجالي دست ميداد تا شايد با نگاه به چشماني كه اشك در آن حلقه زده ، بشود رنج آن همه دوري و شوق اين بازگشت را خواند . گرچه تا اين لحظه توفيق اين ملاقات را نداشته ام .
پيرمرد حرفهايي ميزد كه عده اي خوششان نمي آمد . البته در اينجا نميخواهم به تحليل حقانيت يا نادرستي آن صحبتها بپردازم . روي سخنم با كساني ست كه هميشه از اين گونه جريان ها به نفع خودشان استفاده ميكنند و به اصطلاح به فكر ماهي گرفتن از آب گل آلودند . در تاريخ از اين قماش آدم ها زياد داشته ايم كه حالا هم در صفحات و وبلاگ هاي اينترنتي رخنه كرده اند . افرادي كه يا به خاطر نفعشان و يا در اثر جهلشان ، امروز لطفي را مي آزردند و فردا شجريان را . ميدانم كه ريشه ي همين افراد بود كه ميرزا عبدالله را مجبور ميساخت تا براي عبور از كوي و برزني ، سازش را به گونه اي پنهان كند . شك ندارم همين ها بودند كه ملاصدرا را از ديارش دور كردند . همين هايي كه اكنون ساز مخالف لطفي ، شجريان و ... را كوك ميكنند.

سه تار ( )

چقدر اين شعر روزبه بماني پر از حرفه و چقدر زيباست...

Uhum

خواهش