کی ازین گور به گوری خبر داره من که زنگ میزنم خاموشه

من شمارشو ندارم

یه شماره داده به من همش دو بار روشن بوده اونم خودش اول اس داده همیشه خاموشه

بسلامتی خیره ان شالله

من به دنبال دل آویزترین شعر جهان می‌رفتم


در افق، پشت سراپرده نور، باغ‌های گل سرخ


شاخه گسترده به مهر، غنچه آورده به ناز


دم به دم از نفس باد سحر، غنچه‌ها می‌شد


بازغنچه‌ها می‌شد باز، باغ‌های گل سرخ، باغ‌های گل سرخ


یک گل سرخ درشت از دل دریا برخاست!


چون گل افشانی لبخند تو در لحظه شکفتن


خورشید! چه فروغی به جهان می‌بخشید! چه شکوهی!


همه عالم به تماشا برخاست


من به دنبال دل آویزترین شعر جهان می‌گشتم


دو کبوتر در اوج، بال در بال، گذر می‌کردند


دو صنوبر در باغ، سرفراگوش هم آورده، به نجوا غزلی می‌خواندند


مرغ دریایی، با جفت خود از ساحل دور، رو نهادند به دروازه نور ...


چمن خاطر من نیز ز جانمایه عشق، در سراپرده دل


غنچه‌ای می‌پرورد، هدیه‌ای می‌آورد


برگ‌هایش کم‌کم باز شدند:


ـــ یافتم! یافتم! آن نکته که می‌خواستمش


با شکوفایی خورشید و گل‌افشانی لبخند تو آراستمش


تار و پودش را از خوبی و مهر، خوشتر از تافته یاس و سحر بافته ام:


"دوستت دارم" را من دل آویزترین شعر جهان یافته ام


این گل سرخ من است


دامنت پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق


که بری خانه دشمن، که فشانی بر دوست


راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست


در دل مردم عالم، به خدا نور خواهد پاشید


روح خواهد بخشید


تو هم ای خوب من این نکته به تکرار بگو


این دل آویزترین شعر جهان را همه وقت


نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو


"دوستم داری؟" را از من بسیار بپرس


"دوستت دارم" را با من بسیار بگو


فریدون مشیری