چه رسم جالبیست! محبت را میگذارند پای احتیاجت،صداقتت را میگذارند پای سادگی ات،سکوتت را میگذارند پای نفهمیدنت.نگرانی ات را میگذارند پای تنهایی ات و وفاداری ات را میگذارند پای بی کسی ات و آنقد تکرار میکنند که خودت باورت میشود که تنهایی،بی کسی و محتاج.