چهار شمع به آرامی می سوختند.

محیط پیرامون آنها آنقدر آرام بود که صدای آنها شنیده می شد.

شمع اول گفت : من صلح نام دارم ! بنابراین هیچ کس نمیتواند مرا روشن نگه دارد و یقین دارم که بزودی خاموش خواهم شد .

پس شعله ی آن به سرعت کم شد و سپس خاموش شد.

شمع دوم گفت : من ایمان نام دارم و احساس میکنم که کسی وجود مرا ضروری نمی داند و لازم نیست بیشتر شعله ور بماند .

وقتی سخنش به پایان رسید ، نسیم ملایمی وزید و آن را خاموش کرد

نوبت به شمع سوم رسید . او با ناراحتی گفت :

نام من عشق است .من دیگر قدرت روشن ماندن ندارم چون همه مرا کنار گذاشته اند و اهمییت مرا درک نمی کنند.مردم حتی عشق ورزیدن به نزدیکانشان را نیز فراموش کرده اند.

طولی نکشید که او هم خاموش شد.

ناگهان پسرکی وارد اتاق شد و دید که از ۴ شمع ۳ تا خاموش شدند.

پسرک به آن ۳ شمع خاموش گفت:

شما ها چرا خاموشید؟

مگر قرار نبود تا وقتی که تمام می شوید روشن بمانید؟

و سپس شروع به گریه کرد

ناگهان شمع چهارم که هنوز روشن بود به حرف آمد و گفت:

نگران نباش تا زمانی که من هستم میتوانی به وسیله ی من آن ۳ شمع خاموش را روشن کنی

نام من امید است.

پس چرا وقتی که امید در زندگی وجود دارد ما با هم در صلح زندگی نمیکنیم ؟

و به همدیگر عشق نمی ورزیم تا ایمانمان هم کامل تر شود؟

ای عزیزترینم...

امیدوارم که عشق آتشین مرا که از اعماق وجودم بر می خیزد را پذیرا باشی.

عزیزم من به عهدی که با تو بستم ایمان دارم و تا آخرین نفس قلبم به خاطر تو خواهد تپید و تا ابد به غیر از تو قلبم آشیانه ی هیچ کس دیگر نخواهد شد .

این تنها یک ادعا نیست بلکه حاضرم ثابت کنم آنچنان که تو باور کنی که از ته دل دوستت دارم و این را هم بدان که زندگی بی تو برایم بی مفهوم و پوچ است .

پس...

تو تنها کسی هستی که می توانی به دنیای پوچ من مفهوم بخشی و این همان چیزی است که من از تو میخواهم.

و این بدتر از هر جنگیه . . .