در غبار باران!

به یاد می آورم

که شکستی

دل شیشه ای را...



بوی نم

زنده می کند

خاطره های مرده را...

کاش می دانستی غروب های زندگیم

دیگر طلوعی ندارد

کاش نسیم غروب

درد دل مرابه تو گوید...





قلم در دستانم به سختی می نویسد

.

.

.

.

دیگر نمی نویسد

او هم نمی تواند دوری را تحمل کند...

تا با تو یگانه شود این جان و دل شیدا

در دل هوس از همه بیگانه شدن دارم

ای عشق بلاانگیز، با خانه خرابانم

چندی است که سودای هم خانه شدن دارم

درجذبه ی چشمانت ، این سان که شدم از خود

دیگر چه هراسی از مستانه شدن دارم

زان دم که شکفت از دل صد رنگ جنون با من

درسرنه دگر وهم فرزانه شدن دارم

من ذوق سرافشاندن در بزم بلاجویان

یا خاک سرکوی جانانه شدن دارم

از می بگذر ای دل ، از من بطلب مستی

زین سان که سر و برگ میخانه شدن

سلام