سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میروم از شهر شما

به خدا میروم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش


میبرم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه


میبرم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید محال

میبرم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال


بخدا غنچه شادی بودم

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

که لبم باز بران لب نرسید


عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده به لب خونین دل

میروم ... از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل