برگ ريزوناي پاييز کي چشم به رات نشسته از جلو پات جمع ميکنه برگاي زرد و خسته کي منتظر ميمونه حتي شباي يلدا تا خنده رو لبات بياد شب برسه به فردا کي از سرود بارون قصه برات ميسازه از عاشقي ميخونه وقتي که راه درازه کي از ستاره بارون چشماشو هم ميذاره نکنه ستاره اي بياد ياد تو رو نياره

فقط مرا به نصفی سیب مهمان کن بهار را بر تنم خالکوبی کن، مرا کافی است تنها به کوچه می روم از عابران ساعت وقوع خوشبختی را می پرسم عابران؛ اخمو، کج خیال و عبوس جواب مرا نمی دهند

زمستان تمام شد اما نگاه من به دنبال تو همیشه بارانیست!

اوست نشسته در نظر من به كجا نظر كنم اوست گرفته شهر دل من به كجا سفر برم

به سلامتيه همشونن كه باشن ميخوايم دنيا نباشه