من که در پیله ی بی شیله ی خویش؛ شوق پروانگی ازیادم رفت؛ لااقل موقع رفتن بسپار؛ ابرجای تو ببارد به سرم؛ ماه جای تو بتابد به شبم؛ وسر انگشت محبت بزند،گاه گاهی به درم؛ شاید این تلخی ایام غم انگیزم را؛ باز با یاد تو از یاد برم...