ز لیلی من شنیدم یا علی گـــفت به مجنون چون رسیدم هم علی گفت که این وادی دار الجنون اسـت که هرعــــــــــاشق بدیدم یا علی گفت نسیمی غنچه ای را باز میکرد به گوش غنچه کم کم یاعـــلـــــی گفت چمن با ریزش باران رحمـــت دعــــــائی کرد و اوهم یا عـلــــی گفت یقین پروردگــــــــــــار آفرینش به موجودات عــــــــالم یا عـــلــی گفت خمیر خاک عالــــم را سرشتند چـــو برمیخواست آدم یاعـــلــــــی گفت مسیحـــا هم دم از اعجاز میزد زهر اعجاز او هـــــم یا عـــــلــــــی گفت عــــلی را ضربتی کاری نمیشد گمــانم ابن ملــــــــــــــجم یا عــلــی گفت مگر خـیبر ز جایش کنده میشد یقین آنجا عـــــلـــــی هم یا عـــــــلی گفتَ