روح من در جهت تازه اشیاء جاری است. روح من کم سال است. روح من گاهی از شوق سرفه اش می گیرد. روح من بیکار است: قطره های باران را ،درز آجر ها را، می شمارد. روح من گاهی،مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد. اهل ایرانم اما شهر من گم شده است. من با تاب ، من با تب خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام.