نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند . .
لحظه ها عریانند . .
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز . .
سهراب سپهري . .

از کتاب کاناپه ی قرمز _ میشل لبر