بگو بگو راحت شدی . راضی به این غایت شدی؟

غریبه قلبم تا ابد . راحت از این بابت شدی؟

راحت شدی من باختم ؟ تا مرز نیستی تاختم

راحت شدی شکسته ام؟ از همه عالم خسته ام

تو خواستی من نباشم خواستی منو نبینی

خواستی که بی تفاوت ازم یک بد بسازی

میون قلبهای ما نه پل! یک سد بسازی

اومده بودم ببازم . با بد و خوبت بسازم

در کنار تو و عشقت به همه عالم بنازم

این تعجبی نداره اگه امروز بی نصیبم

دیده بودم این شکست رو واسه این دل غریبم

احمد

می آیی!... میبنی حال و روزم را !... اما باز هم سکوت میکنی! ... چه کنم که بفهمی سکوتت همچون خنجری است که قلبم را پاره پاره میکند؟ ... بی تو زندگی را بوسیدم و آینده را کنار گذاشتم ... میخواهم در همان روزهائی زندگی کنم که تو را داشتم ... گذشته برایم رویای فردا داشت... اما حال برایم نوید یک مرگ در تنهائی ... زخم بزن ... بسوزان ... ولی بدان من هم خدائی دارم
" چرک نویس احساس "

به واژه واژه ی پاک وجودت قسم که همین دم را به امید آمدنت زندگی را صبوری میکنم ... اگر نه روحم به غیر حضورت امیدی به ماندن در این تن ندارد... بی تو تنها آرزویم از خالقت مرگ است . . . کاش همین حالا... !
" چرک نویس احساس "

به ترمه ی تنت و به حرمت نگاهت قسم که هنوز دوستت دارم .... بدان که هر جا و هر زمان که نفسی چاق کنم ... باز هم هجرانت کمر شکن میکند این تازه نفس را ... مرا بی هرم نفسهایت نفس گرفتن حرام و کوری دیدگانم بی تو بر نور و روشنی ناکام ... نماندی تا روزگارم را گلستان کنی ... رفتی تا وجودم را غریبستان کنی ...
"چرک نویس احساس "

به گمانت این روزها چه میکنم؟ بعد رفتنت.کارم همه انتظار شده ! پشت هر برگه ی سفید چشمانم نام تو را میخواند . به هر طرف که مینگرم فقط روی تو را میبینم . چیزی آرامم نمیکند ! سرطان خیال گرفته ام . نفسهایم بی اعتنا به زندگی می آیند و میروند .. قلبم دیگر امیدی به تپیدن ندارد ... خامی عمرم به کوره ی عشقت خاکستر شد و به طوفان هجران به باد رفت ... چه کردی با من ؟ چشمانم به صفحه گوشی سفید شد شاید کسی . جائی . خبری از تو به من بدهد! خموش مانده ام ولی سینه ام همچون یک آتش فشان میگدازد ... آخر ای خدا دردم را به که بگویم که مرا تنها گذاشت و رفت؟
" چرک نویس احساس "

بگو اون آلزایمر ِ عمه جونه