نخند

آخ نگو نگو که دلمو بردی چند سال پیش
سال 77 تهران یه جاعروسی دعوت بودیم
تالارعروسی تو یکی از کوچه ها بود که کمی با خ اصلی فاصله داشت
زمستون بود
نرم نرمک برف میومد
البته من بچه کوهستانم ییلاقیم بابرف وسرمابزرگ شدم اونموقع هم 27 سالم بود ویک ورزشکار....
ولی
خانمم با یه بچه دوساله تو بغلم
آقا همه رفتند وماموندیم ساعت 12 شب زمستانی درشهربزرگی مثل تهران غریب....
جایی رو هم بلد نبودیم
آدرس یکی دوتاازفامیلا رو داشتیم که خونه نبودند
تو کوچه هم ماشین رفت وآمدنمیکرد
تلفن و...ایناهم که دردسترس نبود اگرهم بود به کی زنگ میزدیم؟

توی اون سرما حدود یک ساعتی پیاده راه رفتیم (کسی نبودیه راهنمایی بگیریم)
ازدور فقط چراغهای ماشینهای درحال تردد رو میدیدیم
پول ماهم کم بود و نمیتونستیم دربستی بگیریم

تقریبا دنیاداشت دور سرم میچرخید
من کاپشنمو درآوردم پیچیدم دور بچه و خودم تو اون هوای سرد فقط یک بلوز داشتم
سرخیابون اصلی اومدیم
هرچی ماشین وای میسادن تا میفهمیدن درمونده هستیم قیمتهایی میگفتن عجیب و غریب

منم که کم پوول
تااینکه یک ماشین ایستاد
سوارمون کرد
دید ما جایی نداریم ومیخوایم بریم ترمینال....
خودشو معرفی کرد تااحساس امنیت پیداکنیم
بعدشم مارو برد منزل خودشون
خانواده خوبی بودن
دیدم چهره اش خیلی آشناست
وقتی رفتم خونش دیدم وااااای یکی از مداحان معروف تهرانه که سابقه تحصیلات طلبگی هم داره

میگفت دیدم ریش داری و غریبانه ایستادی سوارت کردم

................
الان یعنی ازاون سال تاکنون رابطه خیلی حسنه ونزدیک خانوادگی داریم باهم

حیف که راضی نیست اسمشو ببرم