قلمی در دستان کودکی



با لبخندی پر از امید



به یاد حسِّ پیچکی می افتم



که سودای سفر به سوی عشق دارد



و به نیروی ذهن در جریان هستی .



نمی دانم ؛ درخت طعم دلتنگی را می چشد



یا کابوس تبر می بیند .



زمین در تراکمی به وسعت خورشید



چه کسی می خواهد خود باشد؟



انسان ، درخت یا زمین؟



شاید اعتمادمان از جنس توهّم باشد !

قفسی با حجم سایه ها



درلحظات تنهایی و خستگی



خستگی از تکرار و تکرار و تکرار



نمی دانم چرا ایستاده ام



دائم درسکوتی راکد .



تیک تاک ساعت با وجودم عجین شده



با فراموشی لحظه هایم



روز نامه مهیج دیروز !



قهوه تلخ عبوس امروز !



به من بگویید



چرا به سراغم می آیید



بگذارید از مدار بودن بگذرم

باز دل آسمان گرفته...

بغضش را با تمام وجود حس می کنم !

از آن بغض هاست که اگر بشکند ، ویران می کند ...

خوش به حال آسمان که

گهگاه بغض دارد و گهگاه ویران می کند !!

آسمان نمی داند که :

دل من تا ابد بغضی دارد که یارای شکستن ندارد !

خودتون پشتیبانی کردین حاج آقا!! ..خوشحالم که متنبه شدین . . .