مادر یعنی به تعداد همه روزهای گذشته تو ، صبوری

مادر یعنی به تعداد همه روزهای آینده تو ، دلواپسی

مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه تو، بیداری !

مادر یعنی بهانه بوسیدن خستگی دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد !

مادر یعنی بهانه در آغوش کشیدن زنی که نوازشگر همه سالهای دلتنگی تو بود !

پدر که باشی می خواهی ولی نمی شود, نمی شود که نمی شود.

در بلندایی از شهرت مشت نشدن ها به زمین می کوبی.

پدر که باشی عصا می خواهی ولی نمی گویی,هرروز خم تر از دیروزجلوی آینه تمرین محکم ایستادن می کنی

پدر که باشی پیر نمی شوی ولی یک روز بی خبر تمام می شوی.

با تمام شدنت باید حس آرامش را بعد از عمری تجربه کنی. ولی. . .

پدر که باشی در بهشتی که زیر پای تو نبود هم دلهره هایت را مرور می کنی…