کنسرت دو نفره سنتوری !

عصر یک روز پاییزی است . مثل اکثر روزهای دیگر . شلوغی و ترافیک کلافه ام کرده که تلفنم زنگ میخورد . محسن است . پیشنهادش وسوسه برانگیز است چون من خیلی به خانه او نزدیک هستم و از طرف دیگر میدانم گپ زدن با محسن انرژی ادم را زیاد میکند . چند دقیقه بعد در منزل محسن هستیم . دقایقی خوش و بش میکنیم و بعد به استودیوی کوچکش که در یکی از اتاق های خانه اش درست کرده ، می رویم . دوست دارم به او بگویم بخوان اماز باز هم تردید دارم که چه پاسخی بشنوم . البوم جدیدش را هم یکی یکی میگذارد و گوش میکنم و کمی با هم تبادل نظر میکنیم تا اینکه خودش سر حرف را باز میکند : «« تو هم فکر میکنی صدای خودم نیست ؟ »» خیلی بی مقدمه رفت سر اصل مطلب . نگاهش میکنم ، با لبخند شیطنت امیزی میگویم : « اره » میخندد و میگوید : « میخاهی برایت بخوانم ؟ » سرم را به نشانه تایید تکان میدهم . میپرسد : « چی دوست داری بخونم ؟ » کمی فکر میکنم و میگویم : « سنگ صبور » . پشت پیانو میشیند و شروع میکند : «« رفیق من سنگ صبور غم هام / به دیدنم بیا که خیلی تنهام »»
باورم نمیشود . صدای خودش است . همان صدایی که قبلا شنیده بودم ، حتی با خش بیشتر ، حتی زخمی تر ! نگاهش میکنم و او با احساس تمام می خواند . تمام که میشود ، فقط لبخند میزند . میپرسد : « حالا چی ؟ صدای خودم بود ؟ » میخندم و میگویم : « فکر کنم صداتو ساخته بودی قبلا ! » میگوید : « باز هم میخواهی بخوانم ؟ » من هم بی درنگ میگویم : « زخم زبون » ... و او شروع میکند : « من با زخم زبونات رفیقم / مرهم بذار با حرفات رو زخم عمیقم »

حالا دیگر مطمئن هستم که صدای محسن چاوشی بدون هیچ تغییری رو کارهایش شنیده میشود . تمام که میشود ، نگاهش میکنم . لبخندی می زند . میگوید : « فکر میکنی صدای خودم نبود ؟ » جوابی نمیدهم . حداقل خوشحالم که حالا برای یکی از سوالات سخت ذهنم پاسخ قانع کننده ای دارم . یک بار دیگر کارهای البومش را با هم گوش میکنیم ، هر چند او گفته چیزی از البوم ننویسم اما فقط این را میتوانم بگویم که در بین همه کارهایش من چمدون ، بچگی و کافه های شلوغ را خیلی دوست داشتم و مطمئن هستم البوم « حریص » پاسخ خوبی برای منتقدان او خواهد بود .

اقا محسن ، کنسرت بگذار !

حالا دیگر خیابان ها شلوغ نیست . در حالی که در راه برگشت به خانه هستم ، به اتفاقات روز فکر میکنم . با خودم میگویم پس چرا محسن کنسرت نمی گذارد ؟ چرا زنده اجرا نمیکند ؟ صدایش که مال خودش است و هیچ حرف و حدیتی هم دیگر نمانده . باید او را راضی کنم که بعد از انتشار این البوم روی استیج هم اجرا کند . محسن چاوشی که کنسرت بگذارد ، هم به نفع موسیقی پاپ است و هم خودش . درست مثل خیلی از خوانندگان خوب پاپ کشورمان . تصمیم میگیرم اتفاقات ان چند ساعت را در شماره بعدی مجله چاپ کنم . با خودم میگویم که شایعه سازها که این گزارش را بخوانند ، حتما قانع میشوند که صدای محسن مال خودش است . البته دیوار حاشا ، همیشه بلند است و برای ان هایی که دنبال تخریب هستند ، همیشه راه باز است . شاید بگویند : « بابا ، زخم زبون و سنگ صبور که نیاز به افکت نداشته ، میگفتی فلان اهنگ را بخواند ... » ای بابا ، اقای چاوشی ! کنسرت بگذار .

اتفاق نو - شماره 137 - نیمه اول دی 89

:d