ناراحت شدم ... خیلی زیاد ....

افسردگی و سردی زمستان ، محصول «کج» ایستادن خورشید است . تنها با «راستی» اوست که بهار می رسد.

چه بسیار با تو از عشق سخن رانده ام و چه بسیار از توصیف عظمتش درمانده ام

چه روزها که در حسرت رسیدنش سر کرده ام

و چه شب ها که در آرزوی دیدنش به خواب رفته ام

اما امروز بیشتر از همیشه عشق را در ذره ذره ی وجودم احساس می کنم

و من آن را همچون عطر بوی گل سرخ استشمام می کنم.

گاهی سکوت تسلیم فریاد ، گاهی اشک همصدا با سکوت
گاهی باید رفت بی دلیل ، لحظه ای می آید که پر از غمی
اسیری در قفسی که اسیر است در قفس زندگی
گاهی باید فراموش کرد، به یاد آن فراموشی یادها را در دل خاموش کرد
و ما رفتیم و از این رفتنها خاطره ای نماند، هر چه بود در لحظه خودش خوش بود

و اینجاست که گذشته ها خاک میخورند ، گاهی گذشته ها دل را از هر چه غم است پاک میکنند
و من خاک خوردم و بعد از سالها پر از غمم ، با اینکه گذشته ها رفت ، خودم هم در حال رفتنم
و من میروم و کسی دیگر می آید که مرا یاد نمیکند ، مثل من خودش را از تاریکی ها رها نمیکند
در خاموشیها نشستی و شمع وجودت روشن بود ، حق با تو بود که شمع هم دلیل خاموشی بود
و آن شمع سوخت و همه چیز تمام شد ، این گذشته ی خاک خورده ی من بود که تباه شد…

توضیح نمی خواهد
تمام خواهش من یک جمله کوتاه است:
دلی که به تو سپرده ام ، به غم مسپار . . .

در سه سالگی

گذشته ای نمی شناختم

در پنج سالگی

گذشته ام دیروز بود

در هفت سالگی

گذشته ام به دوره ی رزمندگان می رسید

در یازده سالگی

گذشته ام تا عهد اسطوره ها می کشید

در چهارده سالگی

گذشته برایم همان بود که در کتاب های درسی می خواندم

در شانزده سالگی

به بی انتهایی گذشته با بیم می نگریستم

اکنون در هیجده سالگی

نمی دانم حال چیست؟!

شونتارو تانی کاوا

پـرنـده هـم کـه بـاشـی

دل تـنـگ بـاشـی

آسـمـان بـرایـت

قـفـس می شود ....