نخستین بار گفتش کز کجایی؟
مبادا هم محل، هم خاک مایی؟
چرا این دختر همسایه مان را
تو کردی خواستگاری بی خبر،ها؟!
چرا اورا تو کردی انتخابش؟
بگفتا: مطمئنم از جوابش!
بگفتا: نرخ مهرش با تو گفته؟
بگفت: آن را که داده، کی گرفته؟!
بگفتا: بیشتر من دارمش دوست
بگفت: اما مهمتر، پاسخ اوست!
بگفتا: دوستش داری چنان من؟
بگفت: عشقت نه نان است و نه مسکن!
بگفتا: ازچه رو دارد قبولت؟
بگفت: او گفته با من بهر پولت!
بخندید: این دلیلش نیست کافی!
بگفت: آیا تو از خدمت معافی؟!
به ضرب پول، بنده روسفیدم
و سربازی خود را هم خریدم!
تو حتی یک موتور گازی نداری
خریدم من دو ماشین شکاری!
تو یک آلونک کوچک نداری
تو چون من خانه در پونک نداری!
به دانشگاه بودم سخت ساعی
ولی البته غیر انتفاعی!
بنابراین دلیلش هست کافی
نباید بیش از این مهمل ببافی
بگفت: اما منم فرهاد عاشق
بگفت: ازغصه اش باید کنی دق!

وطن یعنی صف نون و صف شیر
وطن یعنی همش درگیر ، درگیر

وطن یعنی همین بنزین همین نفت
همین نفتی که توی سفره ها رفت

وطن یعنی همین سهمیه بندی
وطن یعنی کمربند و ببندی

وطن یعنی لیسانس ، علاف ، بیکار
کمی چایی ، کمی قلیون و سیگار

وطن یعنی خیابان خواب ، معتاد
پسرهای فرار ، ای داد بیداد

وطن یعنی تموم سهم ملت
یه تیکه نونه و باقی خجالت

وطن یعنی من و تو در محافل
ز درد اجتماع خویش غافل

وطن یعنی اداره ، زیر میزی
اگه بیشتر بدی ؛ بیشتر عزیزی !

وطن یعنی هزاران پشت کنکور
فدای مدرک از گهواره تا گور

وطن یعنی امیر قلعه نوعی!
( اونم ما رو گیر آورده به نوعی! )

وطن یعنی هزاران خونه خالی
زن کوچه نشین ، مرد زغالی

وطن یعنی حقوق حقه زن
همه خوبن به جز مادر زن من!

وطن یعنی یه دانشگاه آزاد
که کلی شهر ها رو کرد آباد!

وطن یعنی لباس برمودایی
( ولی تیپ قشنگیه ؛ خدایی !!! )

وطن یعنی که اصلاحات چینی
وطن یعنی یه روز خوش نبینی!

وطن یعنی همین آیینه دق!
وطن یعنی خلایق هر چه لایق

وطن یعنی تحمل ، تاب ، طاقت
وطن یعنی حماقت در حماقت..