خدایا!


یاری ام ده تا بدانم عقل،راه نیست ،که چراغ راه است

و هرچند چراغی بدست داشته باشم،

تا نروم ، به مقصد نمی رسم.

دستگیرم شو تا در گرداب علم ِ بی هدف از دیدار کعبه ی جمالت باز نمانم.

پس مرالذت و سرمستی عشقی عطا کن

تا پیوسته رهرو راه تو باشم که آن را نهایتی نیست.

گویند مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره من
بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پابه پا برد
تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف ودوحرف برزبانم
الفاظ نهاد وگفتن آموخت

لبخند نهاد برلب من
برغنچه گل شکفتن آموخت

پس هستی من زهستی اوست
تاهستم و هست دارمش دوست

( ایرج میرزا )

من غشششش

نازه