سلام روز خوش

شما دو نفر چقدر دل هاتون بهم نزدیکه...(یاس و گلپری)

"پــرنده، لب تنگ ماهی نشسته بود و به مــاهی نگاه می کرد و می گفت:سقف قفست شکسته! چـــــرا پــــــرواز نمــــی کنـــی؟!!"

من از تنهایی و برگ ریزان پاییز، من از سردی زمستان
من از تنهایی و دنیای بی تو میترسم

خداوندا
من از دوستان بی مقدار، من از همراهان بی احساس
من از نارفیقیهای این دنیا میترسم

خداوندا
من از احساس بیهوده بودن، من از چون حباب آب بودن
من از ماندن چو مرداب میترسم

خداوندا
من از مرگ محبت، من از اعدام احساس به دست دوستان دور یا نزدیك میترسم

خداوندا
من از ماندن میترسم، من از رفتن میترسم

خداوندا
من از خود نیز میترسم
خداوندا پناهم ده

حتی حروف اضافه را
نه اینکه فکر کنی به حرف ربط بی اعتنایم،
اما،
به هر چه امکان رسیدن به تو را می دهد،
بدبینم.
نمی دانم چرا،
اسم تو
از نشستن بر دفتر من طفره می رود!
حالا بگذار بماند برای فردا،
شب فرصت روشنی برای دیدن نیست!

باهاش نان بخر


باهاش دور بزن در ميدان شهر


مثل پلاک بينداز به گردنت


پلاک جنگ؟


جنگ


می‌دانی چيست؟


هشت سال به گردنت بياويزم


از من خسته می‌شوی؟


پلاک جنگ نه


برگ زيتون


گوشه‌ی موهات


...


دوستت دارم


تا ابد مال تو


باهاش ستاره رصد کن


باهاش برام نامه بنويس.

تو همون سحر قدیمی هستی ؟

با این باد های هرزه نپر

به آنها نخ نده

حالا

بالای آن دکل

با سیم های لخت فشار قوی

دست و پنجه نرم کن

- باد بادک جوان-