به ‌نام خداوند مردآفرین


که بر حسن صنعش هزار آفرین

خدایی که از گِل مرا خلق کرد

چنین عاقل و بالغ و نازنین

خدایی که مردی چو من آفرید

و شد نام وی احسن‌الخالقین

پس از آفرینش به من هدیه داد


مکانی درون بهشت برین

خدایی که از بس مرا خوب ساخت

ندارم نیازی به لاک، همچنین

رژ و ریمل و خط چشم و کرم


تو زیبایی‌ام را طبیعی ببین

دماغ و فک و گونه‌ام کار اوست

نه کار پزشک و پروتز، همین

!

نداده مرا عشوه و مکر و ناز

نداده دم مشک من اشک و فین!

مرا ساده و بی‌ریا آفرید

جدا از حسادت و بی‌خشم و کین

زنی از همین سادگی سود برد


به من گفت از آن سیب قرمز بچین

من ساده چیدم از آن تک‌ درخت

و دادم به او سیب چون انگبین

چو وارد نبودم به دوز و کلک

من افتادم از آسمان بر زمین

و البته در این مرا پند بود

که ای مرد پاکیزه و مه‌جبین

تو حرف زنان را از آن گوش گیر

و بیرون بده حرفشان را از این


که زن از همان بدو پیدایش‌ات


نشسته مداوم تو را در کمین

به نام خدایی که زن آفرید


حکیمانه امثال ِ من آفرید


خدایی که اول تو را از لجن

و بعداً مرا از لجن آفرید

!

برای من انواع گیسو و موی

برای تو قدری چمن آفرید

!

مرا شکل طاووس کرد و تورا

شبیه بز و کرگدن آفرید

!

به نام خدایی که اعجاز کرد

مرا مثل آهو ختن آفرید

تورا روز اول به همراه من

رها در بهشت عدن آفرید

ولی بعداً آمد و از روی لطف


مرا بی کس و بی وطن آفرید

خدایی که زیر سبیل شما

بلندگو به جای دهن آفرید

!

وزیر و وکیل و رئیس ات نمود

مرا خانه داری خفن آفرید

برای تو یک عالمه کِیْسِ خوب

شراره ، پری ، نسترن آفرید

برای من اما فقط یک نفر

براد پیت من را حَسَنْ آفرید
!

برایم لباس عروسی کشید

و عمری مرا در کفن آفرید

به نام خدایی که سهم تو را

مساوی تر از سهم من آفرید

ای ساربان، آهسته ران کارام جانم میرود

ای ساربان، قدری درنگ

ای ساربان، قدری زمان

.

.

ای سرو قامت هستی ام، لختی دگر اینجا بمان

من بی تو در سیلاب غم، یک چند دم، با من بمان

دردی عمیق و آتشین، از عمق و ژرفای زمین

از آن تبسم، از غمین، از آن نگاه آخرین

.

.

ای ساربان، آخر کجا سو کرده ای

اصلا کجا رو کرده ای

هرجا که میخواهی برو

بهر خدا چالاک تر

تنها تو ای بانگ رحیل

یار مرا با خود مبر

عمر مرا با خود مبر


علی اکبر صابری

سلام ...

از پنجره ی شهر خم می شوی به زیر نور مهتاب،
و نوازش می کنی سایه های مهتابی را ،
که در امتداد خاکی ِ شهر جریان دارند،
که شب های بارانی را در پشت ابر ها گذرانده اند،
و در مهتاب جاری می شوند بر ذهن ِ پر از سنگلاخ ِ خاطراتت ،
و تو مهتاب را نگاه می داری برای شبانه های پر خاطره ،
و سایه ها را وا می گذاری به حال ِ خودشان،
که به آفتابی رنگ می بازند سایه های مهتابی . . .

* سبحان محمدیان

سلام. صبحتون بخیر.