نـــــــــــگاه خندانت، مرا شــرمگین کرد
چه کسی بـــــــــــــــهتر از تو

.اين به اين معني نيس که تو ***دردو بدبختي ***هستي..که تو غم هستي...نـــــــــــــه تو ***عين شادي ***هستي تو خوده دلخوشي ونور هستي....***اين به اين معنيه که اين دنيا درده.***..اين دنيا درد داره....***بودنو موندنو زندگي کردنو زنده ماني کردن غم داره.***..خستگي داره...فراق داره...گرفتاري داره....اينا علامت دنياست...وقتي که غمگينم به تو نزديکترم اين يعني توي دنيا هستم..وجايي که بين عاشقو معشوق مانع باشه هردو وقتي باهم شادن ياباهم غمگينن به هم نزديکتر ميشن...چون حسي پاک به جريان ميفته...واحساس پاک تنها فرکانسيه که بي هيچ ناخالصي به جايي که بايد بره ميره....الهي چون آتش فراق داشتي...اتش دوزخ از چه بر افراشتي....جايي که من باشموخوشحالي باشه وتو باشي ونور..تو باشيو نور...وتا اهميشه نوروآرامش..و2دقه بعدازخنده هام اشکم در نياد..اونجا ديگه دنيا نخواهد بود....اونجا جاييکه اهل تو بهش ميگن وصال....ياعشق...يا منتهاي دلم...يااضطراب بودنم از دنيا...منه تو نگاهتو ميخواد..ميخوام که پنجره چشماي تو هميشه به چشمام وا باشه....ميخوام که بگم:من غرق در گناهم..کي ميکني نگاهم...برعکس چشمهايم...چشمي صبور دارييي......اي آنکه مضطر به تو هستم...اگر حياي من درمقابل تو کم است..ببخش...وبه راه راستت هدايتم کن..همون راهي که گمراهي وتاريکي ودوري وفقرنگاهت توش نيس.. ...
(دست نوشته های پراکنده شیداشکیبا)