دلم ب تاب تاب افتاددد

آن ها که به راستی نمی دانم کیستند و با این وصف، طرد شان می کنم.

آرزو می کنم روزی را که با بیرون آمدن از لاک خود پرستی، سرشار شوم از پاکی ذهن.

روزی که تفاوت ها، ابزار یاد گیری باشند و نه سبب نفرت و جدایی.

روزی که بردبار باشم در برابر دیدگاه های ناهمگون و شنوا باشم بینش های نامتناجس را.

روزی که بپذیرم می توانم بیاموزم از هر سنخ آدمی.

روزی که بتوانم دوست بدارم ارزش ها را در همه کس.

آرزو می کنم روزی را که در آن علل ناکامی هایم را در خود بجویم.

روزی که در آن ریشه ها ی شکست و عقب مانده گی را در درون و نزدیک بیابم.

روزی که دایی جان ناپلئون وار! به بیرون و دور ننگرم.

روزی که قدرت یابم به ملامت کردن خود.

روزی که صداقتم، رفتارم در خانه، برخوردم با دوست و کردارم در جامعه، ملاک اندازه گیری باشد.

آرزو می کنم روزی را که بدانم انسان سازی از خود سازی آغاز می شود.

روزی که بی گذشت باشم در برابر ضعف های ریز و درشتم.

روزی که اندازه بگیرم فاصله ی حرف و عمل ام را.

روزی که بکوشم پر کنم این فاصله را.

آرزو می کنم روزی را که انسان باشم

كپي پيس هست ولي خيلي دوسش دارم...

قشنگ بود .. : )