من از خود دلگیرم و از حرفها و دلتنگی هایم

و از بی قراری های همیشگی
از این حرفهای تکراری که نه
من از حرفهای تازه دلگیرم

نمی دانم که ذهن من چراا اینگونه تنهاست
که انگار عالمی دارد و دیگر حرفهای کهنه هم تازه می گردند

و بی زارم نه از دنیای رنگارنگ انسانی
که از دنیای یکرنگ نفسهایم و از ثانیه های یکسان گذشتن ها

که دلتنگم ز هجرت نه
من از رسیدن های دیر هنگام دلتنگم ...

کاش....

پس من چی؟

...
دلتنگی های آدمی را
باد ترانه ای می خواند ،
رویاهایش را
آسمان پر ستاره نادیده می گیرد ،
و هر دانه ی برفی
به اشکی نریخته می ماند .
سکوت
سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده .
در این سکوت
حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو
و من