صدها هزار نفرین، بر آن نگاه اول
آغاز دل سپردن، اول نگاه من بود !

سرگشته و پریشان، در جستجوی كویش
این خرقه گدایی، تنها گواه من بود

هر كس شراب نوشید، مستوجب فنا شد
دستان پر زمهرش، هم تكیه گاه من بود

فرهاد همچو مجنون، راه وصال گم كرد
راهی كه رفته بودند، آن راه ، راه من بود...

تاریك و تار چون شب، پس كوچه های امید
فانوس دیدگانش، نور پگاه من بود

روزی كه گردن عشق، بر دار كرده بودند
تنها صدای آنجا، فریاد آه من بود...

در دادگاه عشقش، محكوم حكم مرگم
شاید كه بی گناهی، تنها گناه من بود!

یاد دارم در غروبی سرد سرد
می گذشت از کوچه ی ما دوره گرد
داد می زد : کهنه قالی می خرم
دسته دوم جنس عالی می خرم
کاسه و ظرف سفالی می خرم
گر نداری کوزه خالی می خرم
اشک در چشمان بابا حلقه بست
عاقبت آهی کشید بغضش شکست
اول ماه است و نان در سفره نیست
ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟
بوی نان تازه هوشش برده بود
اتفاقا مادرم هم روزه بود
خواهرم بی روسری بیرون دوید
گفت اقا سفره خالی می خرید...؟

ما فقط لایک میزنیم ! دیدگاه که نمی ذاریم که