مي دانم

اندوه مرگ من، كسي را در هم نخواهد شكست

و باور دارم كه روز مرگ من

شادي بزرگتري از روز ميلادم برايشان به ارمغان خواهد آورد

مرهم دردِ دل من مرگ است

دعوت مرگ من امروز گواه درد است

سنگ گورم بنهيد !!! هوا بس سرد است

و به پايان سفر نزديكم

و من از جمع شما خواهم رفت

مي روم تا هم آغوشي مرگ

تا هجومِ هجرت

تا كه اندوه شما راحتم بگذارد

و چه احساس لطيفي است عروج

مرگ را در آغوش

مرگ را در بر خود مي بينم!!!!

مشق عشق را با غرقه شدن میان چشم تو

تمرین میکنم

آغاز باریدن پاییز

بارانی شدن چشم تو را یادم می آورد

من ایستاده ام به امتحان

تو سنگ محک را آرام بر دلم بزن......

هوای خانه چه دلگير می شود گاهی
از اينزمانه دلم سير می شود گاهی
عقاب تيزپر بالهای استغنا اسير پنجه تقدير می شود گاهی
مبر ز موی سفيدم گمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پبر می شود گاهی
بگير دست مرا ای آشنای درد بگير
محبت است که زنجير می شود گاهی

چنان دل کندم از دنيا که شکلم شکل تنهايی است
ببين مرگ مرا در خويش که مرگ من تماشاييست
مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن
دروغين بودم از ديروز مرا امروز حاشا کن
در اين دنيا که حتی ابر نمی گريد به حال ما
همه از من گريزانند تو هم بگذر از اين تنها
رفيقان يک به يک رفتند مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردند که همدردند
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پيش رو دارم