چه امید بندم در ابن زندگانی
که در ناامیدی سر آمد جوانی
سرآمد جوانی و ما را نیامد
پیام وفایی از این زندگانی

بنالم زمحنت همه روز تا شام
بگریم ز حسرت همه شام تا روز
تو گویی سپندم بر این آتش طور
بسوزم از این آتش آرزوسوز

بود کاندرین جمع ناآشنایان
پیامی رساند مرا آشنایی؟
شنیدم سخن ها زمهر و وفا، لیک
ندیدم نشانی ز مهر و وفایی

چو کس با زبان دلم آشنا نیست
چه بهتر که از شِکوه خاموش باشم
چو یاری مرا نیست همدرد، بهتر
که از یاد یاران فراموش باشم

ندانم در آن چشم عابدفریبش
کمین کرده آن دشمن دل سیه کیست؟
ندانم که آن گرم و گیرا نگاهش
چنین دل شکاف و جگرسوز از چیست؟

ندانم در آن زلفکان پریشان
دل بی قرار که آرام گیرد؟
ندانم که از بخت بد، آخر کار
لبان که از ان لبان کام گیرد؟

شعری از دکتر علی شریعتی

چارلی چاپلین می گوید آموخته ام که… با پول می شود . . .
با پول می شود
خانه خرید ولی آشیانه نه،

رختخواب خرید ولی خواب نه،

ساعت خرید ولی زمان نه،

می توان مقام خرید ولی احترام نه،

می توان کتاب خرید ولی دانش نه،

دارو خرید ولی سلامتی نه،

خانه خرید ولی زندگی نه و بالاخره ،

می توان قلب خرید، ولی عشق را نه.

آموخته ام که… تنها کسی که مرا در زندگی شاد می کند کسی است که به من می گوید: تو مرا شاد کردی

آموخته ام … که مهربان بودن، بسیار مهم تر از درست بودن است

آموخته ام … که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی، نه گفت

آموخته ام … که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم

آموخته ام … که مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد، همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم

آموخته ام … که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد، فقط دستی است برای گرفتن دست او، و قلبی است برای فهمیدن وی

آموخته ام … که راه رفتن کنار پدرم در یک شب تابستانی در کودکی، شگفت انگیزترین چیز در بزرگسالی است

آموخته ام … که زندگی مثل یک دستمال لوله ای است، هر چه به انتهایش نزدیکتر می شویم سریعتر حرکت می کند

آموخته ام … که پول شخصیت نمی خرد

آموخته ام … که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشایی می کند

آموخته ام … که خداوند همه چیز را در یک روز نیافرید. پس چه چیز باعث شد که من بیندیشم می توانم همه چیز را در یک روز به دست بیاورم

آموخته ام … که چشم پوشی از حقایق، آنها را تغییر نمی دهد

آموخته ام … که این عشق است که زخمها را شفا می دهد نه زمان

آموخته ام … که وقتی با کسی روبرو می شویم انتظار لبخندی جدی از سوی ما را دارد

آموخته ام … که هیچ کس در نظر ما کامل نیست تا زمانی که عاشق بشویم

آموخته ام … که زندگی دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام … که فرصتها هیچ گاه از بین نمی روند، بلکه شخص دیگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام … که لبخند ارزانترین راهی است که می شود با آن، نگاه را وسعت داد

عجب لبی ! شكرستان كه گفته اند ، اینست
چه بوسه ! قند فراوان كه گفته اند اینست
به بوسه حكم وصال مرا موشح كن
كه آن نگین سلیمان كه گفته اند اینست
تو رمز حسنی و می گنجی ام به حس اما
نگنجی ام به بیان آن كه گفته اند اینست
مرا به كشمكش خیره با غم تو چه كار ؟
كه تخته پاره و توفان كه گفته اند اینست
كجاست بالش امنی كه با تو سر بنهم
كه حسرت سر و سامان كه گفته اینست
نسیمت آمد و رؤیای دفترم آشفت
نه شعر ، خواب پریشان كه گفته اند اینست
غم غروب و غم غربت وطن بی تو
نماز شام غریبان كه گفته اند اینست
حسین منزوی/

یادمان باشد که :
او که زیر سایه ی دیگری راه می رود، خودش سایه ای ندارد.

یادمان باشد که : هر روز
باید تمرین کرد دل کندن از زندگی را.

یادمان باشد که : زخم نیست
آنچه درد می آورد، عفونت است.

یادمان باشد که : در حرکت
همیشه افق های تازه هست.

یادمان باشد که : دست به
کاری نزنم که نتوانم آنرا برای دیگران تعریف کنم.

یادمان باشد که : آنها که
دوستشان می دارم می توانند دوستم نداشته باشند.

یادمان باشد که : حرف های
کهنه از دل کهنه بر می آیند، یادمان باشد که که دلی نو بخریم.

یادمان باشد که : فرار؛ راه
به دخمه ای می برد برای پنهان شدن نه آزادی.

یادمان باشد که : باور هایم
شاید دروغ باشند.

یادمان باشد که : لبخندم را
توى آیینه جا نگذارم.

یادمان باشد که : آرزوهای
انجام نیافته دست زندگی را گرفته اند و او را راه می برند.

یادمان باشد که : لزومی
ندارد همانقدر که تو برای من عزیزی، من هم برایت عزیز باشم.

یادمان باشد که : محبتی که
به دیگری می کنم ارضای نیاز به نمایش گذاشتن مهر خودم نباشد.

یادمان باشد که : برای دیدن
باید نگاه کرد، نه نگاه !

یادمان باشد که : اندک است
تنهایی من در مقایسه با تنهایی خورشید.

یادمان باشد که : دلخوشی ها
هیچکدام ماندگار نیستند.

یادمان باشد که : تا وقتی
اوضاع بدتر نشده ! یعنی همه چیز رو به راه است.

یادمان باشد که : هوشیاری
یعنی زیستن با لحظه ها.

یادمان باشد که : آرامش
جایی فراتر از ما نیست.

یادمان باشد که : من تنها
نیستم ما یک جمعیتیم که تنهائیم.

یادمان باشد که : برای پاسخ
دادن به احمق، باید احمق بود !

یادمان باشد که : در خسته
ترین ثانیه های عمر هم هنوز رمقی برای انجام برخی کارهای کوچک هست!

یادمان باشد که : لازم است
گاهی با خودم رو راست تر از این باشم که هستم.

یادمان باشد که : سهم هیچکس
را هیچ کجا نگذاشته اند، هر کسی سهم خودش را می آفریند.

یادمان باشد که : آن هنگام
که از دست دادن عادت می شود، بدست آوردن هم دیگر آرزو نیست.

یادمان باشد که : پیش ترها
چیزهایی برایم مهم بودند که حالا دیگر مهم نیستند.

یادمان باشد که : آنچه
امروز برایم مهم است، فردا نخواهد بود.

یادمان باشد که : نیازمند
کمک اند آنها که منتظر کمکشان نشسته ایم.

یادمان باشد که : من از این
به بعد هستم، نه تا به حال.

دارم پر میکنم با بغض

یه عمر جای خالی تو

نمیدونی چقدر سخته

که هر روزم شده بی تو

میرم هرشب ته رویا

تا ردی از تو پیداشه

میترسم گریه های من

یه روزی قد دریاشه

نمیدونم با این حرفا

حسابی میشه روت وا کرد

ترو به حرمت دیروز

بیا به خونه مون برگرد

...
لینک دانلود آهنگش
https://www.4shared.com/audio/FQw9Vv4s/Komeil_Sadeghnezhad_-_Gerye_Ha.html
کمیل صادق نژاد/گریه های من

…پایان راه کاملاً پیداست!

می دهم قابش کنند

کنایه هایت را به رسم یادگاری.

و به همان دیوار میاویزمش!

جای همان دستخط تماشائی . . .

خداحافظ
این کاملش بود //

.

وقتی یک دختر پاک با تمام وجود اعتماد کنه و ب...ی معرفتی ببینه.....میشه یک زخمی که ممکنه آسیب بزنه به هر کس دیگه