ساختن پرنده دريايي، چنان فکر او را به خود مشغول مي کرد که بيماريش را فراموش مي کرد. مصمم بودن او و کارش، توجه پرسنل بيمارستان و بازديدکنندگان را به خود جلب نمود و آن ها نيز مجلات، پاکت هاي عکس هاي راديوگرافي و ديگر کاغذهايي را که به دستشان مي رسيد، براي او مي آوردند تا او بتواند کارش را کامل کند. وقتي ديد که بيماران ديگر نيز به اين کار علاقه مند شده اند، کارش را متوقف کرد و شروع به آموزش چگونگي ساختن پرنده دريايي به ديگر بيماران کرد تا آن ها هم بتوانند اين کار را انجام دهند. جنگ موجب بيماري او شده بود و ساداکو همان طور که پرنده اي دريايي مي ساخت، پيام صلحش را به همه جا گسترش مي داد. به زودي او صد پرنده ي دريايي ساخت. حال او بهتر شده بود و توانست از بيمارستان مرخص شده و به خانه برگردد. اما بيماري او مجدداً عود نمود. توانش به حدي کاهش يافت که متاسفانه ديگر قادر نبود کار ساختن بقيه پرنده هاي دريايي را تمام کند. با کمتر از 700 پرنده درايي کامل شده، ساداکو به حالت کما رفت و سپس جان داد. وقتي همکلاسي هايش فهميدند که او نتوانسته رؤياي خودش را کامل کند، همه تصميم گرفتند که درست کردن پرنده هاي دريايي را بياموزند. به زودي آن ها توانستند کار ساختن هزار پرنده ي دريايي ساداکو را تمام کنند و رؤياي او را تحقق بخشند. همچنين بچه ها تصميم گرفتند به ديگر کودکان ژاپني، نامه نوشته و داستان ساداکو را به آن ها بگويند و نيز از آن ها خواستند با جمع آوري پول هايشان بناي يادبودي براي ساداکو و گسترش پيام صلح او بسازند. وقتي دولت ژاپن از اين طرح مطلع شد، تصميم گرفت يک پارک در هيروشيما به نام پارک صلح تغيير نام دهد. آنها در اين پارک، بناي عظيمي ساختند و شبيه پرنده ي دريايي ساداکو، يک پرنده دريايي بزرگ ساخته و روي اين بنا قرار دادند.

همکالسي هاي او نيز براي احترام گذاشتن به ساداکو، نوشته اي روي پايه ي اين بناي يادبود نصب کردند. اين متني است که آنها انتخاب کردند:
«اين فرياد ماست، اين خواسته ي ماست: صلح در دنيا».
دانش آموزان تمام مدارس ژاپن و حتي سراسر کره ي زمين هر روز، با اميد جهاني براي صلح، به تا کردن کاغذ و ساختن درناهاي کاغذي ادامه مي دهند و آن ها را به مقبره ي او مي فرستند.

بابا حوصله!!!
خسته نباشید.