جاودانگی همیشه آرزوی انسان بوده و تلاش او برای جاودانه کردن عمر تاکنون بی نتیجه مانده است . اما ماندگاری امکان پذیر است و رمز ماندگاری ، کیمیاگری درونی ست . آلایش و پالایش فطرت با هنر . که هنر دارویی ست جاودان گردان . حال می خواهد هنر در دستان کسی خفته باشد یا در قلب و گلوی او . آنچه که او را می زیبد هم آغوشیش با چیزی ست که او را متمایز گردانیده است . اگر کلمات از صافی قلب عبور کنند و در گلویی تکرار نشدنی به آوایی جاودانه تبدیل گردند تا ذهن آدمی را درگیر خود گردانند و خاطره بسازند برای او ، می شود هنر و صاحب آن قلب صاف و گلوی تکرار نشدنی هنرمندی است دلبند یا شاعری ست ناخودآگاه و یا شاید کسی باشد مثل مریم نشیبا .روزگار این هنرمند گره خورده است با کودکی یک نسل . آنگاه که ذهنمان در تسخیر لالایی های اوست هنوز و حتی اگر لالایی هایش را از دست داده باشیم به دنبالش در گلبانگ انتظار می کشیم تا دست دلمان را بگیرد و ببرد به شیرین ترین تکرار نشدنی های عمرمان .

او ماندگار است . او مانده است . صدای او حجم سبز تمام درختانی ست که پاییز ندارند . انگار صدای او در قلبمان توقف کرده است و ما صدایی دیگر را به قلبمان راه نمی دهیم تا ما نیز با صدای او ماندگار شویم .

کـــآش ...........

کـآش میـمونـد ..

زنده یاد نجمه زارع ..