نخ به نخ
همه ی روزهای ما

مثل سیگاری

بر لب های زندگی

دود می شود !

اونی که می مرد واسه من ، چشاش بهم دروغ می گفت

اون که دلش با من نبود ، چرا دوست دارم می گفت

خسته و بیزارم ازت ، دورنگی عادتت شده

من دیگه دوست ندارم ، سهمم خیانتت شده

عشقتو باور ندارم ، منت نزار سرم برو

نگو که عاشق منی ، سر به سرم نزار برو

از دست تو خونه دلم ، حله نباشی مشکلم

خیلی بدی کردی به من ، ازینجاشو تنها می رم

اما فراموش نمی شی ، خاطره هام جای توئه

تو دیگه نیستی مال من ، هنوز دلم مال توئه

بــه دور شمعـي مـي‌گـردم
كـه فقـط،

بـه پـاي پـروانـه هـايـي كـه سـوزانده،

اشـک مـي‌ريــزد . . .
مــــرسی بابــک

روزی، در مجلس ختمی، مرد متین و موقری که در کنارم نشسته بود و قطره اشکی هم در چشم داشت، آهسته به من گفت: آیا آن مرحوم را از نزدیک می شناختید؟

گفتم: خیر قربان! خویشِ دور بنده بوده و به اصرار خانواده آمده ام، تا متقابلا، در روز ختم من، خویشان خویش، به اصرار خانواده بیایند.
حرفم را نشنید، چرا که می خواست حرفش را بزند. پس گفت: بله... خدا رحمتش کند! چه خوب آمد و چه خوب رفت. آزارش به یک مورچه هم نرسید. زخمی هم به هیچکس نزد. حرف تندی هم به هیچکس نگفت. اسباب رنجش خاطر هیچکس را فراهم نیاورد. هیچکس از او هیچ گله و شکایتی نداشت. دوست و دشمن از او راضی بودند و به او احترام می گذاشتند... حقیقتا چه خوب آمد و چه خوب رفت...

گفتم: این، به راستی که بیشرمانه زیستن است و بیشرمانه مردن.
با این صفات خالی از صفت که جنابعالی برای ایشان بر شمردید، نمی آمد و نمی رفت خیلی آسوده تر بود، چرا که هفتاد سال به ناحق و به حرام، نان کسانی را خورد که به خاطر حقیقت می جنگند و زخم می زنند و می سوزانند و می سوزند و می رنجانند و رنج می کشند... و این بیچاره ها که با دشمن، دشمنی می کنند و با دوست دوستی، دائما گرسنه اند و تشنه، چرا که آب و نان شان را همین کسانی خورده اند و می خورند که زندگی را "بیشرمانه مردن" تعریف می کنند.

آخر آدمی که در طول هفتاد سال عمر، آزارش به یک مدیر کلّ دزد منحرف، به آدم بدکار هرزه، به یک چاقو کش باج بگیر محله هم نرسیده، چه جور جانوری است؟ آدمی که در طول هفتاد سال، حتی یک شکنجه گر را از خود نرنجانده و توی گوش یک خبرچین خودفروش نزده است، با چنگ و دندان به جنگ یک رباخوار کلاه بردار نرفته، پسِ گردن یک گران فروش متقلب نزده، و تفی بزرگ به صورت یک سیاستمدار خودباخته ی وابسته به اجنبی نینداخته، با کدام تعریفِ آدمیت و انسانیت تطبیق می کندو به چه درد این دنیا می خورد؟
آقا ی محترم!ما نیامده ایم که بود و نبودمان هیچ تاثیری بر جامعه بر تاریخ، بر زندگی و بر آینده نداشته باشد. ما آمده ایم که با دشمنان آزادی دشمنی کنیم و برنجانیم شان، و همدوش مردان با ایمان تفنگ برداریم و سنگر بسازیم، و همپای آدمهای عاشق، به خاطر اصالت و صداقت عشق بجنگیم.

ما آمده ایم که با حضورمان، جهان را دگرگون کنیم، نیامده ایم تا پس از مرگمان بگویند: از کرم خاکی هم بی آزارتر بود و از گاو مظلومتر، ما باید وجودمان و نفس کشیدن

مرسی بابک .. : )
بعد ِ این همه مدت ..

#صادق-هدایـت ..

رضا داودنژاد، از بستگان مرحوم عسل بدیعی، غم نامه و درخواستی خطاب به هموطنان و دوست داران آن بازیگر منتشر کرده که در بخشی از آن می خوانیم: «لطفا اگر مرهمی نیستید، دردی اضافه نکنید...».
در پی درگذشت «عسل بدیعی»، رضا داودنژاد یادداشتی را اختصاصا در اختیار خبرنگار سینمایی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) قرار داد.
«درد بدتر از داغ
مادری مهربان به رحمت خدا رفت،
خانواده ای داغی به سینه دارد،
درد، درد سنگینی ست
عاجزانه خواهشمندم همدردی کنید، یا از دور نگاه کنید یا رد بشوید
عسل بدیعی نازنینم با شور و شوق سرشار از زندگی از بین ما رفت،
خانواده پیکر پاک او را به رضایت خود او بدون کوچکترین مسمومیت برای اهدای عضو به بیمارستان پیوند مسیح دانشوری سپردند.
لطفا اگر مرهمی نیستید، دردی اضافه نکنید
که این درد بدتر از داغ است
عسل عزیزم روحت شاد
رضا داودنژاد»

عسک ِ خودد کو پَ .. ؟ : (

دستت اوخ نشه عزیزدلم
چی هس ؟