وه كه جدا نمي شود نقش تو از خيال من
تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من
ناله زير و زار من زار تر است همه زمان
بس كه به هجر مي دهد عشق تو گوشمال من
نور ستارگان ستد روي چو آفتاب تو
دست نماي خلق شد قامت چون هلال من
پرتو نور روي تو هر نفسي به هر كسي
مي رسد و نمي رسد نوبت اتصال من
خاطر تو به خون من رغبت اگر چنين كند
هم به مراد من رسد خاطر بد سگال من
ديده زبان حال من بر تو گشاد رحم كن
چون كه اثر نمي كند بر تو زبان قال من
بر گذري و ننگري باز نگر كه بگذرد
فقر من و غناي تو جور تو احتمال من
چرخ شنيد ناله ام گفت منال سعديا
كاه تو تيره مي كند آينه جمال من