یاد من باشد فردا دم صبح... خواب را ترک کنم، زودتر بر خیزم... چای را دم بکنم... به پدر، شاخه گلی هدیه دهم... بوسه بر گونه مادر بزنم... و پتو را آرام، روی خواهر بکشم... تا که در خواب دلش گرم شود... و در ایوان حیاط، سفره را پهن کنم... در جوار گل یاس، در کنار دل غم دیده مادر، آرام... نان و چایی بخورم، برکت را بتکانم به حیاط... یاکریمی بخورد...