داخل پادگان جلدیان ، سرم روی آخرین نقشه شناسایی پیش از حمله بود . - کاظم آقا ، گروه سرور دانش آموزای جهرم اومدن ! صالح اسدی با انگشت اتوبوس قرمز رنگ کمیته امداد امام خمینی جهرم را نشانم داد
- حاج کاظم ، چرا حالا؟ اونم تو این اوضاع؟!
گفتم: قراره چند شب سرود برای گردانها اجرا کنن!
- الان نزدیک حمله هست!
- قرار نیس که تو حمله باشن! یه دوری تو پادگان و سردشت میزنن و برمیگردن جهرم !
از ذهنم گذشت ، خدا کنه رنگینک هم آورده باشن!
صالح با تعمق گفت: آقای حقیقت ! به اتوبوس دقت کردی ! یه جوریه ...
توی آفتاب دستم را سایه بان پیشانی کردم و به اتوبوس زل زدم . اتوبوس خاک گرفته مثل آدمهای زخمی و از پا افتاده ، لت و لو میرفت . به دلم بد افتاد ! خرد خرد محوطه پادگان شلوغ شد و افراد گردانها از چادر و ساختمانها بیرون ریختند ، صالح ادامه داد ، خدا رحم کنه ، یه اتفاقی افتاده !
اتوبوس قرمز رنگ وسط میدان صبحگاه توقف کرد . به سمت اتوبوس رفتم ، نزدیک ماشین توی دلم خالی شد و پایم شل شد و ایستادم . یکی دوتا از تایر های آن پنچر و شیشه جلوش پر از گلوله بود ! راننده میانسالی از ماشین بیرون پرید و توی سر و صورتش زد! و با لکنت زبان گفت: آآآییی خ خدا دوباره ب بدبخت ش شدم ... م .. م .. مصیبت ... خداااا م ... منو بکش
دویدم جلو. جمعیت را پس زدم . جلو پیراهن راننده پر از خون بود ! انگار اون رو بسته بودند به تیر ! هر چه چشم انداختم نشانی از زخم داخل تنش ندیدم!
مرتضی اولین کسی بود که رسید به راننده و او رو تکون داد.
- چی شده ، حرف بزن!
راننده میانسال با چشم هایی گرد و صورتی پریشان اتوبوس را نشان داد.
- ... بـ..بـ..ریدن... کـ....و...مو...له ... سـ...سـ...ر...
صالح ، هاشم و مرتضی به همراه بقیه هجوم بردن داخل اتوبوس . سکوت شد و بعد همهمه بلند شد و صدای حسین ... حسین ... فریادها بلند و بلند تر میشد و بعد به صورت همهمه ای نامشخص درامد. بسیجی و پاسدار به سینه میکوبیدند! اتوبوس میلرزید . تکان میخورد و چند نفر ، چند نفر پیاده شدند در حالی که روی دست آنها جنازه های لاغر و نحیف بی سر دیده میشد.
در مدت کوتاهی جنازه بی سر 14 نوجوان را از اتوبوس پائین آوردند ! دورتر چشمم به مرتضی افتاد . روی سنگی چمپاتمه زده بود و سرش بین دستهایش قرار داشت. بلند شد و به سمت راننده رفت . راننده تا حدی از شوک خارج شده بود.

مرتضی پرسید. چی شده ؟ راننده دست بالا کرد .
- نا مسلمونا سر بریدن!
- کی؟! کجا؟
- کوموله ... دموکرات ... ضد انقلاب ...
دیدی چی سر نوگل مردم اومده ، چقدر نه نه و باباشون سفارش کردن !
زد توی سرش و ادامه داد : کافرای خدا نشناس ، نرسیده به پیرانشهر ، دره شیطون ، راه رو بستند و ماشین رو نگه داشتند ... آخی عزیزای مردم رو پیاده کردن ، از اونا پرسیدن: کی هستین و کجا میرین ؟ اونا هم از روی صداقت از دیدار و عشقشون به جبهه و خوندن سرود برای شما گفتن .
گریه امان راننده را برید. ساکت شد . دست کشید روی خون خشک شده صورت و سینه اش .
- اون شمرای خدا نشناس هم همه اونا رو تیربارون کردند ، از جنازه های اونا هم نگذشتند .
بحثشون شد که صورت نوجوونا ریش نداره و عراق نمیخره ! شمر ذی الجوشن فرمانده شون گفت : سرها رو نگه میداریم تا صورتشون خراب بشه ، نمیفهمن ریش داره یا نه !
صدای راننده ، زنگی دردناک داشت و چشمهای درشتش پر از اشک بود که هی خالی و پر میشد . چند بار کوبید توی فرقش . برآمدگی حلقوم خود رو نشان میداد.
- ای خدا... نشستن و سر طفلهای معصوم رو از اینجا یکی یکی بریدن !
چهار ستون بدنم عرق نشست . آب دهانم را خواستم قورت بدهم ، جای تیزی حلقوم گیر کرد . زانویم سست شد و نشستم . دیگر نه چیزی دیدم نه چیزی شنیدم ، انگار داشتند حلقوم من را میبریدند که فشارهای دستی را روی شانه ام حس کردم، دست و پای زیادی زدم تا برگشتم .
- کاظم ... کاظم ... ، پریشان چشم باز کردم ، صالح اسدی با حلب 17 کیلویی خرمای رنگینک ایستاده بود . پرسیدم: چیه؟؟؟
صالح خیره شد به چشمهایم که اشک داخلش میلرزید .
- اینم تو اتوبوس بود ، روش نوشته بود ، برای برادرم کاظم حقیقت از طرف مهدی صحرائیان!
لبم به لرزه افتاد ، صورتم سفید شد و دو طرف شقیقه ام شروع کرد به زدن . زیر لب زمزمه کردم : مهدی صحرائیان هم با اینا بوده ...
از رنگینک متنفرم


@کاغذ رنگی