غلامرضا
و نا گهــــــــــــــــــان روزی ... در همین نزدیــــکی به پایان خواهــــــم رسیـــــد ، آه ... ای روزهای رفتـــــه ، چه اندازه من پــــرم از ... فرداهای نامعلـــــوم ... .
غلامرضا
و روزی از این روزها خواهم رفت ، اما آن روز دیگـــر حتما خودم هم شعر شده ام .. بسکه روز و شب به شعر کشیدم ات ، بسکه خاطراتت را هر شب به سینه چسباندم و به بستر بردم .. آنروز دفتر شعرم برایت شهادت میدهد ، چه ها بر سرش میآورد تا پا بکشم از خطی به خطی ، صفحه ای به صفحه ای.. آنروز من شعر خواهم مرد و تو شعــــــــر خواهی ماند ، مرا در خاک خفظ کنند و تو را در سینه ..آری هردو شعــــــــر خواهیم بود ، اما تو باز تو را عده ای خواندند ، عده ای خواستند .. مارا که نه خواستند و نه خوانند .. هیچکس دفتر این دل ما را ورقی هم نزد تا بداند چه میکشیم و چه میگوییم .. بازهم مثل همیشه دلمان که میگیرد مزخرف زیاد مینویسم .. بلکه این دل لامصب ما حاجت روا شود .. داغونیـــــــــــــم خدا جان ، ما را بحال خودمان دمی وامگذار ..
غلامرضا
من میروم زیر خاک .. خاک می خورم .. بی شک برای " بودنت " کمی دیر میشود ..
غلامرضا
خالي ام .. خالی تر از ديروز ، غمگينم خود ِ مرگم امروز .. .
غلامرضا
سیاره ای دیگر .. می خواهم !!! برای زیستن ..
غلامرضا
پرنده ی مهاجر من !!! برات رو کهکشونها به فکر لونه بودم .. غافل از اینکه خودم بی آشیونه بودم .. !!!
غلامرضا
گاهی گــذشــت میکنم .. گاهی گـذر .. و کاش .. بدانی فرق این دو را ..
غلامرضا
چه جانِ سگی دارد شعر وقتی تمامِ نبودَنت را .. درد می کشد ..
غلامرضا
چــــه تلخــــه .. این رفتـــــن های اجبـــــاری ..!
غلامرضا
خدایــــــــا .. تو بهترین یار و یاور بندگانت هستی .. مباد نمک تو را بخوریم و نمکدان بشکنیم .. خدایا دریا بـمان در این روزهای طوفانی ..
غلامرضا
دفتر ـ شعرهایم را سفید می گذارم .. این لحظه ها نوشتن ندارد .. درد دارد ..!
غلامرضا
میانِ آسمان .. بههوای قفست .. مُردم ..!
غلامرضا
نبودي .. بهارم برگ ريزان بود .. مثل ِ پاييزم ...