ادامه ^
عطسه آب از هر رخنه ي سنگ

چک چک چلچله از سقف بهار

و صداي صاف ‚ باز و بسته شدن پنجره تنهايي

و صداي پک ‚ پوست انداختن مبهم عشق

مترکم شدن ذوق پريدن در بال

و ترک خوردن خودداري روح

من صداي قدم خواهش را مي شونم

و صداي پاي قانوني خون را در رگ

ضربان سحر چاه کبوترها

تپش قلب شب آدينه

جريان گل ميخک در فکر

شيهه پک حقيقت از دور

من صداي وزش ماده را مي شنوم

و صداي کفش ايمان را در کوچه شوق

و صداي باران را روي پلک تر عشق

روي موسيقي غمنک بلوغ

روي اواز انارستان ها

و صداي متلاشي شدن شيشه شادي در شب

پاره پاره شدن کاغذ زيبايي

پر و خالي شدن کاسه غربت از باد

من به آغاز زمين نزديکم

نبض گل ها را مي گيرم

آشنا هستم با سرنوشت تر آب عادت سبز درخت

روح من در جهت تازه اشيا جاري است

روح من کم سال است

روح من گاهي از شوق سرفه اش مي گيرد

روح من بيکاراست

قطره هاي باران را ‚ درز آجرها را مي شمارد

روح من گاهي مثل يک سنگ سر راه حقيقت دارد

من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن

من نديدم بيدي سايه اش را بفروشد به زمين

رايگان مي بخشد نارون شاخه خود را به کلاغ

هر کجا برگي هست شور من مي شکفد

بوته خشخاشي شست و شو داده مرا در سيلان بودن

مثل بال حشره وزن سحر را ميدانم

مثل يک گلدان مي دهم گوش به موسيقي روييدن

مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم

مثل يک ميکده در مرز کسالت هستم

مثل يک ساختمان لب دريا نگرانم به کشش هاي بلند ابدي

تا بخواهي خورشيد تا بخواهي پيوند تا بخواهي تکثير

من به سيبي خشنودم

و به بوييدن يک بوته بابونه

من به يک اينه يک بستگي پک قناعت دارم

من نمي خندم اگر بادکنک مي ترکد

و نمي خندم اگر فلسفه اي ماه را نصف مي کند

من صداي پر بلدرچين را مي شناسم

رنگ هاي شکم هوبره را اثر پاي بز کوهي را

خوب مي دانم ريواس کجا مي رويد

سار کي مي ايد کبک کي مي خواند باز کي مي ميرد

ماه در خواب بيابان چيست

مرگ در ساقه خواهش

و تمشک لذت زير دندان هم آغوشي

زندگي رسم خوشايندي است

زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ

پرشي دارد اندازه عشق

زندگي چيزي نيست که لب طاقچه عادت از يادمن و تو برود

زندگي جذبه دستي است که مي چيند

زندگي نوبر انجير سياه در دهان گس تابستان است

زندگي بعد درخت است به چشم حشره

زندگي تجربه شب پره در تاريکي است

ادامه ^
زندگي حس غريبي است که يک مرغ مهاجر دارد

زندگي سوت قطاري است که درخواب پلي مي پيچد

زندگي ديدن يک باغچه از شيشه مسدود هواپيماست

خبر رفتن موشک به فضا

لمس تنهايي ماه

فکر بوييدن گل در کره اي ديگر

زندگي شستن يک بشقاب است

زندگي يافتن سکه دهشاهي در جوي خيابان است

زندگي مجذور اينه است

زندگي گل به توان ابديت

زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما

زندگي هندسه ساده و يکسان نفسهاست

هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زيمن مال من است

چه اهميت دارد

گاه اگر مي رويند

قارچ هاي غربت ؟

من نمي دانم که چرا مي گويند : اسب حيوان نجيبي است کبوتر زيباست

و چرا در قفس هيچ کسي کرکس نيست

گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد

چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد

واژه ها را بايد شست

واژه بايد خود باد ‚ واژه بايد خود باران باشد

چترها را بايد بست

زير باران بايد رفت

فکر را خاطره را زير باران بايد برد

با همه مردم شهر زير باران بايد رفت

دوست را زير باران بايد برد

عشق را زير باران بايد جست

زير باران بايد با زن خوابيد

زير باران بايد بازي کرد

زير باران بايد چيز نوشت حرف زد نيلوفر کاشت

زندگي تر شدن پي در پي

زندگي آب تني کردن در حوضچه کنون است

رخت ها را بکنيم

آب در يک قدمي است

روشني را بچشيم

شب يک دهکده را وزن کنيم خواب يک آهو را

گرمي لانه لک لک را ادرک کنيم

روي قانون چمن پا نگذاريم

در موستان گره ذايقه را باز کنيم

و دهان را بگشاييم اگر ماه درآمد

و نگوييم که شب چيز بدي است

و نگوييم که شب تاب ندارد خبر از بينش باغ

و بياريم سبد

ببريم اين همه سرخ اين همه سبز

صبح ها نان و پنيرک بخوريم

و بکاريم نهالي سر هر پيچ کلام

و بپاشيم ميان دو هجا تخم سکوت

و نخوانيم کتابي که در آن باد نمي ايد

و کتابي که در آن پوست شبنم تر نيست

و کتابي که در آن ياخته ها بي بعدند

و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد

و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون

و بدانيم اگر کرم نبود زندگي چيزي کم داشت

و اگر خنج نبود لطمه مي خورد به قانون درخت

و اگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت

و بدانيم اگر نور نبود منطق زنده پرواز دگرگون مي شد

و بدانيم که پيش از مرجان خلايي بود در انديشه دريا ها

و نپرسيم کجاييم

ادامه ^
بو کنيم اطلسي تازه بيمارستان را

و نپرسيم که فواره اقبال کجاست

و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبي است

و نپرسيم پدرهاي پدرها چه نسيمي چه شبي داشته اند

پشت سرنيست فضايي زنده

پشت سر مرغ نمي خواند

پشت سر باد نمي ايد

پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است

پشت سر روي همه فرفره ها خک نشسته است

پشت سر خستگي تاريخ است

پشت سر خاطره ي موج به ساحل صدف سرد سکون مي ريزد

لب دريا برويم

تور در آب بيندازيم

وبگيريم طراوت را از آب

ريگي از روي زمين برداريم

وزن بودن را احساس کنيم

بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم

ديده ام گاهي در تب ماه مي ايد پايين

مي رسد دست به سقف ملکوت

ديده ام سهره بهتر مي خواند

گاه زخمي که به پا داشته ام

زير و بم هاي زمين را به من آموخته است

گاه در بستر بيماري من حجم گل چند برابر شده است

و فزون تر شده است قطر نارنج شعاع فانوس

و نترسيم از مرگ

مرگ پايان کبوترنيست

مرگ وارونه يک زنجره نيست

مرگ در ذهن اقاقي جاري است

مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن مي گويد

مرگ با خوشه انگور مي ايد به دهان

مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند

مرگ مسوول قشنگي پر شاپرک است

مرگ گاهي ريحان مي چيند

مرگ گاهي ودکا مي نوشد

گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد

و همه مي دانيم

ريه هاي لذت پر کسيژن مرگ است

در نبنديم به روي سخن زنده تقدير که از پشت چپر هاي صدا مي شنويم

پرده را برداريم

بگذاريم که احساس هوايي بخورد

بگذاريم بلوغ زير هر بوته که مي خواهد بيتوته کند

بگذاريم غريزه پي بازي برود

کفش ها رابکند و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد

بگذاريم که تنهايي آواز بخواند

چيز بنويسد

به خيابان برود

ساده باشيم

ساده باشيم چه در باجه يک بانک چه در زير درخت

کار مانيست شناسايي راز گل سرخ

کار ما شايد اين است

که در افسون گل سرخ شناور باشيم

پشت دانايي اردو بزنيم

دست در جذبه يک برگ بشوييم و سر خوان برويم

صبح ها وقتي خورشيد در مي ايد متولد بشويم

هيجان ها را پرواز دهيم

روي ادرک ‚ فضا ‚ رنگ صدا پنجره گل نم بزنيم

آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي هستي

ريه را از ابديت پر و خالي بکنيم

بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم

نام را باز ستانيم از ابر

از چنار از پشه از تابستان

روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم

ادامه ^
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز کنيم

کار ما شايد اين است

که ميان گل نيلوفر و قرن

پي آواز حقيقت بدويم

کاشان | قريه چنار | تابستان 1343

چاکر همه ی بارسایی ها! اسپیریت بیا تو پستم یه گپی بزنیم!

ببخشید من برم ... پای شله زرد ... دستور از بالا بید

نووش جون! قبول باشه! بعدا میبینمتتتت!