متن نامه خداحافظی فرهاد مجیدی :

هیچ وقت دوست نداشتم زمان خداحافظی ام را از قبل مشخص کنم. مدتی پیش، به این تصمیم رسیدم که امروز روز خداحافظی از فوتبال است. از فردا همان جایی می ایستم که شما می ایستادید. زیر برف، یخ، باران و آفتاب سوزان. اما این بار من باید به شما احترام بگذارم و تشکر کنم، درست همان کاری که شما برای من انجام دادید.
تمام خاطره ها، خوشی ها و لحظه های تلخی که در طول سالیان حضور در استقلال داشته ام امروز جلوی چشمانم هستند. تلخ ترین خاطره ام "4خرداد 1390 " است که روی قلبم حک شده و به هیچ وجه پاک نخواهد شد. روزی که در مراسم تشییع جنازه ناصرخان شرکت کردم و در بهشت زهرا )س( برای همیشه از وی جدا شدم.
به من حق دهید که با دشواری از این پیراهن دل بکنم، هر کدام از ستاره های آن، مدال هایی بودند که همه ما به آن افتخار می کردیم. من به بیشتر آرزوهای فوتبالی خود رسیده ام و دوست داشتم با قهرمانی در آسیا از فوتبال خداحافظی کنم اما این امر میسر نشد. امیدوارم در آینده به تنها آرزوی دست نیافته ورزشی ام در کنار هواداران عزیز برسم.
هواداران عزیز و دوست داشتنی!
بازیکنان می روند ولی استقلال بزرگ باقی می ماند. پیراهنی که سال ها نام من بر آن نوشته می شد را دوست داشته ام و همواره دوست خواهم داشت. پیراهن "آبی" که بر تن بازیکنان بزرگی چون غلامحسین مظلومی و حسن روشن بوده یا همان بازوبندی که مدتها علی جباری، برادران بیانی، امیر قلعه نویی یا جواد زرینچه بر بازوان خود می بستند از جمله خاطرات ماندگارم هستند.
تقدیر این بود که در ایران پیراهنی جز پیراهن پرافتخار "آبی" بر تن نکرده و با استقلال از دوران قهرمانی خداحافظی کنم. ازهمه افرادی که این فرصت را برای من فراهم کرده و مرا حمایت نمودند خصوصا "امیر قلعه نویی" قدردانی می نمایم.

عاشقش بودم

درود به روان پاك مادرا

ایول...

مرسی آقا سیاوش

این چه جالبه سیاوش !!