این همه حسود بودم و نمی دانستم

به نسیمی که از کنارت

موذیانه می گذرد

به چشم های آشنا و پر آزار، که بی حیا نگاهت می کند

به آفتابی که فقط تلاش گرم کردن تو را دارد٬ حسادت می کنم...

من آنقدر عاشقم

که به طبیعت بدبینم

طبیعت پر از نفس های آدمی است،

که مرا وادار می کند حسادت کنم

به تنهایی ام

به جهان

به خاطره ای دور از تو ...

شوهر: قطعا نه!
همسر: چرا که نه؟ دوست نداری دوباره متاهل بشی؟
شوهر: خوب معلومه که میخوام
همسر: خوب چرا پس نمیخوای دوباره ازدواج کنی؟
شوهر: باشه باشه دوباره ازدواج میکنم
همسر: ازدواج میکنی واقعا؟
شوهر: ……!؟
همسر: یعنی تو همین خونمون باهاش زندگی میکنی؟
شوهر: البته خوب اینجا خونه خوب و بزرگیه
همسر: باهاش روی تختمون هم میخوابی؟
شوهر: مگه جای دیگه هم میتونیم بخوابیم؟
همسر: بهش اجازه هم میدی ماشینم رو برونه؟
شوهر: احتمال زیاد، خوب ماشین نو هست دیگه
همسر: عکسهای من رو هم با عکسهاش عوض میکنی؟
شوهر: اگر جای مناسبی باشه چرا که نه؟
همسر: جواهراتم رو هم بهش میدی؟
شوهر: مطمئنم که اون جواهرات مخصوص خودش رو طلب میکنه
همسر: یعنی کفشم رو هم میپوشه؟
شوهر: نه سایزش 38 هست
همسر: [سکوت]
شوهر: [گند زدم!]

کاش بارانی ببارد، قلبها را تر کند

بگذرد از هفت بند ما، صدا را تر کند


قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه ها

رشته رشته مویرگهای هوا را تر کند


بشکند در هم طلسم کهنه ی این باغ را

شاخه های خشک و بی بار دعا را تر کند


مثل طوفان بزرگ نوح در صبحی شگفت

سرزمین سینه ها تا ناکجا را تر کند


چترهاتان را ببندید ای به ساحل مانده ها

شاید این باران که می بارد شما را تر کند

تو مثل صبح بهاران، من خزان روزگارم
تویی آن ساحل آرام، من چو موجی بی قرارم

تو پر از بار و بر و من، تهی از بود و نبودم
تو همه تازگی و من، بغض سنگین بهارم

من چونان گریه شمعم، تو همان باده رنگین
سهم تو خنده مستی، سهم من اینکه ببارم

خبرت از دل ما نیست، دل تو خانه اغیار
عاشقان تو ز هر سو، من مهی جز تو ندارم

تو به زیبایی گلبرگ، به طراوت سحرگاه
من درختی کهنه و پیر، بی نصیب از بر و بارم

چشم تو چشمه خورشید، دیده من همه دریاست
تو درخشش طلوعی، من شبی تیره و تارم

تو در اندیشه رفتن، به سرت هوای پرواز
من به شوقت وصلت اما، ز پی تو رهسپارم