تا کي به تمناي وصال تو يگانه/اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه/خواهد که سرآيد غم هجران تو يا نه/اي تيره غمت را دل عشاق نشانه/جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه/رفتم به در صومعه‌ی عابد و زاهد/دیدم همه را پیش رخت، راکع و ساجد/در میکده، رهبانم و در صومعه، عابد/گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد/یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه/...

روزی که برفتند حریفان پی هر کار/زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار/من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار /حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار/او خانه همی جوید و من صاحب خانه/هر در که زنم،صاحب آن خانه تویی تو/هر جا که روم،پرتو کاشانه تویی تو/در میکده و دیر که جانانه تویی تو/مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو/مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه/بلبل به چمن، زان گل رخسار نشان دید/پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید/عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید/یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید/دیوانه منم، من که روم خانه به خانه/عاقل، به قوانین خرد، راه تو پوید/ دیوانه، برون از همه، آیین تو جوید/تا غنچه‌ی بشکفته‌ی این باغ که بوید/هر کس به زبانی، صفت حمد تو گوید/بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه/بیچاره بهایی که دلش زار غم توست/هر چند که عاصی است، زخیل خدم توست/امید وی از عاطفت دم به دم توست/تقصیر خیالی به امید کرم توست/یعنی که گنه را به از این نیست بهانه