بهار با عشق

بـــی حوصــــــــــــله ‌ای ؟!

آسمــــــان روی ســـــرت سنگینــــــــی می کنـــــــــد ؟!

دهـــــــانت تلـــــــــخ ست و دستهـــــــــایت پـــر از زمستــــــــان ؟!

پـــاهـــــــایت مثــــل صخـــــــــــره سخـــــــــــــــــت شــده‌انـــــــــــــــد ؟!

از پنجــــــره بــه بیــــــرون نگــــــاه می‌کنــــــــی

بــه درختــــــــــان روبــه رو خیـــــــــــره می‌شــــــــــــوی

حـــــــرف هایت را مچـــــــاله می‌کنـــــــی و روی گـــــرده ‌ی بــــاد می‌انـــــــدازی

دلــــت بــه حــــال خــــــودت می ســــــــوزد

تـــــــــو تنهـــــــــــایی , کســـــی بــا تـــــــــو حــــــــرف نمی زنـــــــد

کســـــــی زنــــــگ درخــــــــانه‌ ات را بــه صــــــــــــــــدا درنمـــــــــی‌آورد

چلچـــــــــــله‌ ای در محـــــــدوده‌ی صــــــــــدای تــــــــــــو پــــــرنمی کشـــــــــــــد

در حســــــرت آن عطــــرگمشـــــــده‌ چـه شبهــــــــا کــه خــــــوابت نبـــــــرده اســت

امـــا روی تپـــه صبــــــــح جــــایی بـــــرای تــــــو نیـــــــــست

کســــی بــه تـــــــو ســــــــلام نمی‌کنـــــــد

کســـــی بــه تــــــو شـــب بخیـــــــرنمی‌گویـــــد

روزهـــــــایت کـــــــش آمـــــــــده‌اند

درســـت مثـــل دستهــــــایت کــه با دره‌هـــــــای مـــه آلــــــود ممـــــاس شــده‌انـــــــد

مــــه تمـــــــــــــــــام تنــــــــت را گرفتـــــــــه اســـت

کســــــی تــــــــــــــــورا نمـــی‌‌بینـــــــــــــد

بـه دیــــــــــــوارها دل بستــــــــه ‌ای

قطعـــــــه‌ ای از رودخـــــانه را

درتنگـــــــــی کــــــوچک حبــس کـــــــــرده‌ای بـا دو مــــاهی قـــــــــرمز

و قســــــــمتی از مــزرعـــــــه گنــــــــدم را در یــــــک بشقــــــــاب جـــــا داده‌ای

تــا شـــــــــــــــــــــــاید گلــــــــــی بــه ســــــرت بزننــــــــــد

ماهیهـــــــا می چرخنــــــــد و شـــــب می‌شـــــود

ماهیهــــــــا می چرخنــــــــــد و روز می‌شــــــود

امـــا بهــــــار بــه ســـــراغ تــــــو نمی‌آیـــــد و از کنـــــار خـــــانه ات رد می‌شــــود

گنــــــــــدم های بشقــــــاب، قـــــــامتی بــــــرای ایستــــــادن ندارنــــــــد

و مـاهیهــــــای تنــــــگ، مـــــو