به سلامتیه . . . (لطفا برای دیدن ادامه مطلب به دیدگاه مراجعه شود)

به سلامتی درخت! نه به خاطرِ میوش، به خاطرِ سایش. به سلامتی دیوار! نه به خاطرِ بلندیش، واسه این که هیچ وقت پشتِ آدم روخالی نمی کنه. به سلامتی دریا! نه به خاطرِ بزرگیش، واسه یک رنگیش. به سلامتی سایه! که هیچ وقت آدم رو تنها نمی ذاره. به سلامتی پرچم ایران! که سه رنگه، تخم مرغ! که دورنگه، رفیق! که یه رنگه. به سلامتی همه اونایی که دوسشون داریم و نمی دونن، دوسمون دارن و نمی دونیم. به سلامتی نهنگ! که گنده لات دریاست. به سلامتی زنجیر! نه به خاطر این که درازه، به خاطر این که به هم پیوستس. به سلامتی خیار! نه به خاطر «خ»ش، فقط به خاطر «یار»ش. به سلامتی شلغم! نه به خاطر (شل)ش، به خاطر(غم)ش. به سلامتی کرم خاکی! نه به خاطر کرم بودنش،به خاطر خاکی بودنش به سلامتی پل عابر پیاده! که هم مردا از روش رد می شن هم نامردا ! به سلامتی برف! که هم روش سفیده هم توش. به سلامتی رودخونه! که اون جا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچیکو دارن. می خوریم به سلامتی گاو! که نمی گه من، می گه ما. به سلامتی دریا! که ماهی گندیده هاشو دور نمی ریزه. می خوریم به سلامتی اون که همیشه راستشو می گه. به سلامتی سنگ بزرگ دریا!که سنگای دیگه رو می گیره دورش. به سلامتی بیل! که هرچه قدر بره تو خاک، بازم برّاق تر می شه. به سلامتی دریا! که قربونیاشو پس می آره. به سلامتی تابلوی ورود ممنوع! که یه تنه یه اتوبان رو حریفه. به سلامتی عقرب! که به خواری تن نمی ده. (عرض شودکه عقرب وقتی تو آتیش می ره و دورش همش آتیشه با نیشش خودش می کُشه که کسی ناله هاشو نشنوه) به سلامتی سرنوشت! که نمی شه اونو از "سر" نوشت. به سلامتی سیم خاردار! که پشت و رو نداره