آدم برفی از خجالت آب شد چون کودکی گرسنه به هویج دماغش زل زده بود

وکودک شرمنده از اینکه چرا نذاشت آدم برفی عشق آفتاب رو لمس کنه....

خواهش میشه

و کودکی که خواست با آب نبات چوبی اش آب ِ دریا را شیرین کند . محبت را بیاموز...

و محبت چه غریبانه در دایره لغات انسان امروز تعریف شده

وچه سخت انسان امروز ...محبت رو یاد میگیرد......

یادش بخیر ، روزی گفتم انسانم ارزوست و من خویش غرق در نایافته ی خویش .......

وچه تلخ فهمیدم.....هنوز هم دیو ودد ....انسانترند

و انسان اسان به اسایشی خود را فروخت و فریفت...

و ..وقتی چشم از خواب هوس گشود ...دید ...هنوز قلبش عریان است...شرم در نگاهش دوید...ولی باز خندید............

و ان لحظه چه تلخ بود ، عمری که گذر شد ، حقیقتی در ایینه و راهی نابازگشتنی ، خندید و چه تلخ خندید....

و ما هنوز خنده تلخش را به ارابه خیال میکشیم و نام انسانیت را به مضحکه گرفته ایم.

و چه ساده باورمان شده انسانیم

وچه ساده ...جانوران بما میخندن....هنوز غره ایم

و چه راحت خود را برتر از همه مخلوقات میدانیم ، خدایا انسانم ارزوست ، اشک هایم را در تاریکی شب برای انچه که تنها نامش بر من باقی مانده میریزم ، خدابا انسانم ارزوست

وچه اشتباهی سختتر از اینکه خالق بر پشیمانیش اعتراف کند........

پشیمان است خالق زیرا شیطان هم سر تعظیم برتباهی ساخته دست انسان فرو اورد......

وچه وقیحانه گفت ...بنده ات را خدائی کردم...بهشت ارزانی ساده لوحان

و ما بهشت را به چه متاع ارزانی فروختیم و جهنمی را خریدیم بهر پوچی و سرگردانی روحمان و روحی که به یغما رفت ، شیطان باید هم مارا سجده کند ، از او هم بهتر شده ایم ، دست اموزی که از استاد استادتر شد

وچه اسان خدا گفت بخوانید مرا....وهنوز انسان بیصداترین موجود است

و این سکوت میازارد مرا