سکوت... (به یاد باران بهاری. دوست خوبم، معلم مهربونم)

به در زدی.

خودت را!

به درِ نشنیدن... به درِ بی خیالی.

سکوت کردی...

فریاد زدم...

آرام از کنار همۀ لحظه ها عبور کردی...

حالا من! خاطره ای فراموش شده ام و سکوت! راوی قصه های میان ماست.

" آرام تر سکوت کن"...

همۀ قصه ها گفتنی نیستند.

لحظه های تنهایی را به آغوش می کشم و به افق! که تو را در خود فرو برد خیره می شوم.

روزها، صدای قدم هایت را در جاده ها جستجو می کنم و شب ها، به امیدِ دیدن تصویر مبهمی

از نگاهت ، به آسمان می نگرم.

آسمان ، اما ! ابری ست...

به سخن قصه گوی پیر، دل خوش کرده ام که می گفت:" ماه هیچگاه پشت ابر پنهان نمی ماند"