مهرباني را بياموزيم/ یک نفر تنهاست/ یک نفر با آفتاب و آسمان تنهاست/ در زمین زندگانی/ آسمان را می‌شود پاشید/ می‌شود از چشم‌هایش /... چشم‌ها را می‌شود آموخت/ می‌شود برخاست/ می‌شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون رفت/ می‌شود دل را فراهم کرد/ می‌شود روشن‌تر از اینجا و اکنون شد/ جای من خالی‌ست/ جای من در عشق/ جای من در لحظه‌های بی‌دریغ اولین دیدار/ جای من در شوق تابستانی آن چشم/ جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می‌گفت/ جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت/ جای من خالی‌ست/ من کجا گم کرده‌ام آهنگ باران را؟!/ من کجا از مهربانی چشم پوشیدم؟!/