شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم... خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم... خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم... در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم ....و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد .....و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد... چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟.... چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟ ....خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی... خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی.... خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم ....خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!.........خدانگهدار.....