منم که عصمت الله و، به ساق عرش زیورم / حبیبه خدا منم، حباب نور داورم / رضاى من رضاى او، ولاى من ولاى او / که من ولیة الله و، ز هر بدى مطهرم ....

منم که عصمت الله و، به ساق عرش زیورم / حبیبه خدا منم، حباب نور داورم


رضاى من رضاى او، ولاى من ولاى او /که من ولیة الله و، ز هر بدى مطهرم


على است نفس احمد و حقیقت محمدى /منم که بضعة النبى و، با على برابرم


به تخت اقتدارشان، نشسته‎ام کنارشان /به تاج افتخارشان، یگانه است گوهرم


بجز محمد و على، که نور ما بود یکى/ ز انبیاء و اولیاء، خدا نموده برترم


نبى چو گفت بر ملا: اگر نبود مرتضى /ز اولین و آخرین، هر کسى نبود همسرم


على، شهاب ثاقب و منم فروغ زُهر وى / با اوج عصمت و حیا، به هر زمان منورم


نهال عشق ایزدى، بهار حسن سرمدى / شکوفه محمدى، عطاى رب و کوثرم


حسین با حسن مرا، دو گوشوار زینتند/ على است طوق گردنم، محمد است افسرم


محمد و على و من، چو اصل و ام خلقتیم / منم که باب خویش را، درین مقام مادرم


فدک چه جلوه‎اى کند، به پیشگاه دولتم / که مالکیت جنان، به کف بود چو حیدرم


علیه غاصب فدک، از آن قیام کرده‎ام/ که راه پر جهاد حق، نشان دهم به دخترم


"حسان" بود مودت رسول و آل مصطفى / امید برزخ من و، پناه روز محشرم