دود می خیزد ز خلوتگاه من کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟ با درون سوخته دارم سخن کی به پایان می رسد افسانه ام ؟ دست از دامان شب برداشتم تا بیاویزم به گیسوی سحر خویش را از ساحل افکندم در آب لیک از ژرفای دریای بی خبر بر تن دیوارها طرح شکست کس دگر رنگی در این سامان ندید.. چشم می دوزد خیال روز و شب از درون دل به تصویر امید ..تا بدین منزل پا نهادم پای را از درای کاروان بگسسته ام ..گر چه می سوزم از این آتش به جان لیک بر این سوختن دل بسته ام ...تیرگی پا می کشد از بام ها ..صبح می خندد ...به راهشهرمن دود می خیزد هنوز... از خلوتم با درون سوخته دارم سخن ...سهراب سپهری